Zorlu geçen 36 haftanın sonunda, dünyanın en güzel prensesi minik bebeğime kavuştum. O bu dünyaya gelmek için, annesine kavuşmak için, sıkı sıkı hayata tutundu. Bir düşük tehlikesi ve kendinden büyük miyomlara rağmen dünyaya gözlerini açtı.
Onu karnımda taşıdığım 36 hafta boyunca çektiğim ağrılara, uykusuzluklara, doğum sırasında yaşadığım acılara, ve halen yaşamakta olduğum ağrılara değdiğini düşünüyorum...
Onu kollarımda taşımak, tarifi mümkün olmayan mutluluk!
36 yaşında anne oldum. Keşke daha önce olsaydım diyorum. Ve herkeze Allah nasip etsin diyorum. Nasıl bir dünyada büyüyeceğini bilmiyorum. Hele ki maddi kriz ve etraftaki tehlikeler ve kötülükler beni endişelendiriyor, ama bir anne olarak bebeğimi ne pahasına olursa olsun koruyacağımı biliyorum.
Bu arada, büyük patlama yaratan sezeryanında normal doğumdan daha kötü olduğunu anlamış oldum! Sezeryanla doğum yapmayı düşünüyorsanız, karar vermeden önce bir kere daha düşünün ve çok iyi araştırın. Hatta bir fiil , bu yöntemi deneyenlere taze taze sorun...
Yeni anne adaylarına, anne olanlara, anneliği düşünenlere, bebeklerimizin bize bir armağan olduğunu, onları bu dünyada hiç bir şeye değişmeyeceğimizi, o minik yavrularımıza anne şevkati ve sevgisini hiç eksik etmememiz gerektiğini, ileride büyüdükleri zaman dahi, onların en büyük destekçileri, dostları olmamız gerektiğini düşünüyorum. Ve unutmamamız gerekir ki, çocuğumuzun en yakın sırdaşı, dostu, arkadaşı, biz olmalıyız. Ben annem ile bunu paylaştım, yaşadım ve yaşamaktayım. Ve şimdide annemden gördüğüm bu şevkat ve arkadaşlığı, kızımla yaşayacağıma eminim. Bütün annelere tavsiyem...